Jak kochać dziecko? – harcerstwo a Korczak
 

W dniach 3-5 grudnia 04 odbyła w Krakowie Ogólnopolska Konferencja na temat: :”Metodyka harcerska a idee Janusza Korczaka w pracy z dzieckiem niepełnosprawnym”. Organizatorami spotkania była m.in. Główna kwatera ZHP , Komenda Chorągwi Krakowskiej i Polskie Stowarzyszenie im. J .Korczaka – oddział w Krakowie.

Miejsce spotkania wybrano nieprzypadkowo – to właśnie w Krakowie w 1958 roku ( na kursie w Rabce) śp. dh. Maria Łyczko założyła harcerski ruch „Nieprzetartego szlaku” dla dzieci niepełnosprawnych.

Główny referat programowy wygłosił dh Jerzy Zgodziński mówiąc na temat „Realizacja idei J. Korczaka w systemowych działaniach wychowawczych i harcerskich” Blisko dwugodzinna prezentacja wywołała ogromne zainteresowanie i zaangażowaną dyskusję. Skupiono się na szukaniu pomostu pomiędzy Korczakiem, harcerstwem a „Nieprzetartym szlakiem”. Tym łącznikiem okazała się miłość do dziecka. Harcerze, Korczakowcy – to jeden krąg ludzi kochających dziecko. W każdym wymiarze i w każdej, nawet chorej postaci. Tylko kochając można pomagać. Pomagać to czynić dobro.

Praktyczną lekcją takiego działania był wyjazd do Radwanowic, do Fundacji Brata Alberta i Fundacji p .Anny Dymnej. Uczestniczyliśmy w autentycznej zbiórce harcerskiej niepełnosprawnych, staliśmy razem z nimi w kręgu przekazując sobie „Iskierkę”. Oglądaliśmy ich popisy taneczne, podziwialiśmy warsztatowe prace.

Dla nas, laików w pracy z niepełnosprawnymi, zaskoczeniem była niezwykła normalność kontaktów, rozmów i zachowań między nimi. Pięknie powiedziała w rozmowie z nami p. Dymna: „To tu, miedzy nimi czuję się normalna, bo uciekłam z nienormalnego świata, gdzie nawet uczucia trzeba maskować...” Wzrusza wiara, zaangażowanie i pełne oddanie się służbie.

Czy uda się nam spotkać się z tymi ludźmi w Korczakowie? Czy potrafimy ich tam „normalnie” przyjąć?, otoczyć dobrem a nie współczuciem?                 
                                                                  Jerzy Zgodziński